Falanca tarihte, falanca yerde köyümün gençleri ile oturma şansım oldu.Bi yanım yaş ortalamasını yükselttiğim için ortamdan kaçmak istiyordu.Bi yanım da ortamdaki neşeden dolayı kalmak.
Gençler üniversite anıları dinlemek istedi.Sadece benden değil tabii.Sıra bana geldiğinde " yok " , diyebildim.İki kez hastanelik olup ya da liyakatsizliğimden midir mezun olamadığım yerdeki anıları anlatasım gelmedi doğrusu.
Şimdi ise ilk parçayı ( part değil parça ) anlatasım var.(Daha evvel anlatmıştım gerçi, olsun.)
O vakitler az çok namaz kılardık.Kampüs içinde mescit olmadığı için, kampüs dışındaki şoförlerin kullandığı mescite giderdik.Kapıdan ziyade tellerin yırtıldığı yer olan kapımsı yer Mavi Bina'nın (Fen Edebiyat Fakültesi- Ice Cafe'ye yakın) biraz ilerisinde, idi.
Namazdan çıktım.Mavi Bina'nın henüz önüne bile varmamışken bankta oturan kızlar bana gülümsüyordu.Namaz kılan biriysek de beğenilmek hoştu tabii.Ben ilerledikçe bana bakanların sayısı hiç olmadığı kadar artmıştı.Erkekler bile bakıyordu düşünün.Dedim içimden yüzüm nasıl nurlandı be falan.Ben de onlara gülümsüyorum.Nası yakışıklıyım.
İki arkadaş bana doğru geldi, biri hemencecik koluma girdi.Abi bu kadar da abartmaya gerek yok, dedi.Neyi abartıyorum ben, dedim.Namaz kıldığını belli etmene bu kadar gerek yok falan, demişlerdi.Ordan çıktığım için mi belli oldu dedim?Meğer kafamda namaz takkesi unutmuşum.. :) Bundanmış tüm bana olan ilgi. :) :) :) :) :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder